تبلیغات



دو شکار از کمربند سیارک ها

اینبار چشمان هابل، كمربند سیارك ها را هدف خود قرار داده است. مكانی میان مریخ و مشتری كه از 100 هزار خرده سنگ پر شده است. درشت و ریز. همه نوع اندازه ای را در آن پیدا می كنید. اما از میان این همه خرده سنگ، كدامشان در میدان دید دوربین های هابل قرار گرفته اند ؟ وستا در میدان دید دوربین سیاره ای 2 و سرس در وسط دوربین پیشرفته نقشه برداری قرار گرفته اند. نمای سرس در بهمن ماه سال 82 و تصویر سرس در 24 اردیبهشت امسال، تهیه شد. تصاویر، برای نقشه برداری دقیق از كمربند سیارك ها گرفته شده اند. این نقشه ها در تكمیل اطلاعات ماموریت " طلوع " كمك رسان خواهند بود. ماموریتی كه برای بررسی كمربند سیارك ها در نظر گرفته شده است. فضاپیمای طلوع در سال 1399 به وستا و در سال 1404 به سرس می رسد. طلوع اولین فضاپیمایی خواهد بود كه به طور اختصاصی، كمربند سیارك ها را مورد مطالعه قرار می دهد. اطلاعاتی كه از تصاویر هابل به دست آمده بسیار جالب است. 

 



ادامه مطلب

طبقه بندی: مقالات جالب نجومی،  اصطلاحات نجومی،  منظومه شمسی،  اجرام آسمانی،  سیارک ها، 
دوشنبه 23 آذر 1388 توسط محسن | نظرات ()
سیارکی که زمین را تهدید می کند

این سیارك كه عرض آن ۳۹۰ متر است آپوفیس (Apophis) نام دارد و ممكن است طى ۳۱ سال آینده به زمین برخورد كند. دانشمندان اجراى طرحى براى تغییر مسیر این سیارك را ضرورى مى دانند. در اسطوره هاى باستانى مصر آپوفیس روح پلیدى و نابودى بود، شیطانى كه مصمم بود جهان را در تاریكى ابدى فرو برد. اختر شناسان استدلال مى كنند این اسم مناسب تهدیدى است كه اكنون از فضاى خارج به سوى زمین در حال حركت است.



ادامه مطلب

طبقه بندی: مقالات جالب نجومی،  سیارک ها، 
جمعه 20 شهریور 1388 توسط محسن | نظرات ()
آشنایی با ساختار و ماهیت سیارک ها

در بین سال های 1772 و 1801 میلادی گروه هایی از اخترشناسان برای رصد و یافتن سیاره یی که گمان می کردند باید وجود داشته باشد، تلاش می کردند. آنان در تلاش بودند این جرم نامشخص که گویی سیاره یی باید باشد را در جایی بین مریخ پنجمین سیاره منظومه شمسی و مشتری ششمین سیاره منظومه شمسی پیدا کنند.

اما آنچه موجب چنین فکر و سپس تلاش برای یافتن سیاره یی نامشخص در آن دوره زمانی شده بود، اتفاقی جالب بود. در سال 1772 اخترشناسی آلمانی به نام «یوهان الرت بïده» رابطه یی جالب توجه را منتشر کرد که شخصی دیگر به نام «یوهان دانیل تیتوس» آلمانی هم روی آن کار کرده بود. این رابطه که عموماً به نام رابطه «بïده یا بïده - تیتوس» مشهور است، موضوعی قابل توجه را برای اخترشناسان آن دوره بیان می کرد که همه را در هاله یی از ابهام گذاشته بود. براساس رابطه «بïده»، اگر یک تصاعد عددی به صورت صفر ، 3 ، 6، 12 ، 24 ، 48 ، 96 ، 192 بنویسیم (دقت داشته باشید که به جز دو عدد اول تصاعد، هر عدد دو برابر عدد قبلی است) حال اگر هر یک از این اعداد را به علاوه 4 و سپس تقسیم بر 10 کنیم، عددی به دست می آید که نشان از فاصله هر سیاره نسبت به خورشید است. عدد حاصل بر حسب واحد نجومی AU به دست می آید (هر واحد نجومی برابر با میانگین فاصله زمین تا خورشید یعنی 150 میلیون کیلومتر است). برای نمونه چون زمین سومین سیاره منظومه شمسی است پس ما باید سومی یعنی 6 را از رابطه بالا انتخاب کرده و با 4 جمع کنیم و سپس بر 10 تقسیم کنیم که در نهایت عدد یک به دست می آید. یک به معنی این است که فاصله زمین تا خورشید یک واحد نجومی (AU) یا 150 میلیون کیلومتر است که عددی صحیح است. به این ترتیب این اعداد می توانند نشان دهنده رابطه یی باشند که بسیار جالب فاصله هر سیاره را مشخص می کند. اعداد این رابطه تا آخرین سیاره کشف شده در قرن 19 میلادی یعنی اورانوس به صورت شگفت انگیزی صدق می کرد. اما در این بین یک مشکل اساسی وجود داشت، مشکل بر سر پنجمین عدد موجود یعنی عدد 12 در این رابطه بود. مشکل اینچنین بود که هیچ جرمی در آن فاصله که رابطه «بïده» پیش بینی می کرد، وجود نداشت. این نقص همچنان باقی بود تا زمانی که در سال 1801 اخترشناسی ایتالیایی، «جوزپه پیاتزی» مدیر رصد خانه پالرمو که در رصد آسمان مهارت خاصی داشت، هنگام بررسی هر شب آسمان که به منظور تهیه یک فهرست از ستارگان انجام می داد متوجه حرکت نقطه یی نورانی در پس زمینه آسمان شد. «پیاتزی» با خود فکر کرد حتماً یک دنباله دار جدید کشف کرده است، اما زمانی که این خبر به گوش «بïده» آلمانی رسید، پنداشت که این جرم حتماً همان سیاره یی است که باید در بین مدار مریخ و مشتری باشد. به این ترتیب در سال بعد و سال های بعدی اجرامی دیگر در همان ناحیه کشف شدند. اخترشناسان مدار این اجرام را مشخص کرده بودند، آنان همچنین دریافته بودند که این اجرام، بسیار کوچک تر از یک سیاره عادی هستند. به این ترتیب نام آنها را خرده سیاره یا سیارک گذاشتند.

امروزه می دانیم که رابطه «بïده» یک قانون نیست بلکه تنها یک رابطه اتفاقی و جالب است که برای فاصله سیاره ها برقرار است و این رابطه بر هیچ دلیل علمی خاصی استوار نیست. در ضمن رابطه «بïده» برای فاصله سیاره نپتون و سیاره کوتوله و پلوتون که بعدها کشف شدند، صادق نیست. تا به امروز هزاران سیارک در مکانی بین مریخ و مشتری کشف شده اند و منطقه یی را به نام کمربند سیارک ها ساخته اند. سیارک ها شکلی نامنظم و سیب زمینی شکل دارند. از بین هزاران سیارک موجود، تنها 26 عدد از آنها قطری بین 200 تا هزار کیلومتر دارند و دیگر سیارک ها همگی قطری کمتر از یک کیلومتر تا چندین متر دارند که بیشتر آنها در منطقه کمربند سیارک ها به دور خورشید در حال گردش هستند. مدار بعضی از سیارک ها بسیار کشیده و بیضی شکل است به صورتی که از مدار زمین گذشته و حتی از مدار گردش عطارد اولین سیاره منظومه شمسی، به خورشید نزدیک تر می شوند.

سیارک ها جنس های گوناگونی دارند. بعضی از آنها که معمولاً در قسمت های بیرونی کمربند سیارک ها هستند، بیشتر از کربن تشکیل شده اند. برخی دیگر از آنها جنسی از سنگ یا سیلیکات دارند یا یخی هستند و دیگر سیارک ها هم که تعدادشان کم است از آهن و نیکل تشکیل شده اند. به همین دلیل احتمالاً سیارک ها منشأهای مختلفی دارند اما آنچه مسلم است این است که دانشمندان عقیده دارند بیشتر سیارک ها تکه هایی هستند که در زمان تشکیل منظومه شمسی نتوانسته اند به دلیل وجود گرانش بسیار قوی سیاره مشتری (این غول منظومه شمسی) به هم متصل شوند و سیاره یی مستقل را تشکیل دهند. برخی از سیارک ها هم که مداری بسیار کشیده دارند، هسته دنباله دارهایی هستند که به پایان عمر خود رسیده اند.

ماموریت های مهیج و جالبی برای شناخت بیشتر سیارک ها از طرف سازمان های فضایی صورت گرفته است. به عنوان مثال در سال 2001 میلادی اولین کاوشگر بشر روی سطح سیارک «اروس» فرود آمد. سال 2005 فضاپیمای «دیپ ایمپکت» در مدار سیارک قرار گرفت و گلوله یی به سمت سیارک «تمپل-1» پرتاب کرد که انفجاری معادل پنج تن تی ان تی رخ داد. در همان سال فضاپیمای «هایابوسا» در مدار سیارکی به نام «ایتوکاوا» قرار گرفت و سپس روی سطح آن فرود آمد تا نمونه یی از ماده سیارک را به زمین بازگرداند.





طبقه بندی: مقالات جالب نجومی،  سیارک ها، 
یکشنبه 15 شهریور 1388 توسط محسن | نظرات ()
تاریخچه سیارک ها

زمانی مردم عقیده داشتند که سیاره‌ها از متلاشی شدن یک سیاره بوجود آمده‌اند، ولی تمام ماده موجود در کمربند سیارکها کمتر از یک صدم جرم زمین است. به احتمال زیاد ، آنها بقایای موادی هستند که در حدود پنج هزار میلیون سال پیش ، سیارات منظومه شمسی از آن تشکیل یافته است. بعد از آنکه هرشل ، سیاره اورانوس را کشف کرد، اخترشناسان در جستجوی کشف سیاره‌های بیشتر بر آمدند. کشف سیاره ، شهرت زیادی به همراه داشت و این بر تلاش اخترشناسان می‌افزود. از این گذشته به نظر می‌رسید که طبق قانون بده ، سیاره ناپیدایی میان مدار مریخ و مشتری وجود دارد. این قانون یکی از ویژگیهای عجیب مدار سیاره‌ها را بیان می‌کند.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
سیارکها

تحقیق روی سیارکها تاکید می‌کند که آنها ریز سیاراتی هستند که فقط جمع شده‌اند تا یک سیاره را بسازند. تغییر ترتیبی را در سراسر کمربند سیارکی بخاطر آورید. در لبه داخلی‌تر ، غالبا شامل نوع S است و در لبه خارجی‌تر غالبا انواع C می‌باشد. این تفاوت آلبدو اگر انواع C ، کربن بیشتری از انواع S دارا باشند، بخوبی با رشته متراکم انطباق دارند. در درون کمربند دماها به اندازه کافی کم بودند تا مواد سیلیکاتی متراکم شوند، اما برای انجام چنین عملی از طرف مواد در بردارنده کربن ، دما بیش از اندازه بالا بود. به‌علاوه هر دو نوع مواد متراکم شدند تا به زیر سیارات منجر شوند.

تماشاگران آسمان در قدیم فقط پنج ستاره را می شناختند و تنها پس از کشف تصادفی سیاره اورانوس توسط هرشل در سال 1781 میلادی بود که ستاره شناسان جستجوی سیارات دیگر را آغاز کردند. با این حال اولین سیارک کشف تلسکوپی دیگری بود که بطور اتفاقی در اول ژانویه 1801 توسط جوزیه پیاتسی (1826-1746) انجام شد. این سیارک ، که نوع آنها را گاهی سیاره وچک نیز می‌نامند، در همان موقع سرس نامگذاری شد. اندکی بعد سیارکهای بیشتری کشف شدند، ولی معلوم شد که سرس با قطر 995 کیلومتر (592 مایل) بزرگترن آنهاست. در مواقع معینی با آگاهی از مکان دقیق سرس ، این سیارک را می‌توان بدون تلسکوپ بصورت گذرا رؤیت کرد.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
سیارکهای شناخته شده

تا کنون هزاران سیارک شناخته و نامگذاری شده‌اند. اکثر آنها بر روی کمربندی که کمربند یا منطقه سیارکها نامیده می‌شود به دور خورشید در گردش هستند. این کمربند بین مریخ و مشتری قرار دارد. با وجود این برخی از سیارکهای کوچک به قطر یک کیلومتر (یک مایل) و یا در این حدود ، دارای مدارهایی با خروج از مرکز بزرگ هستند. سیارکهای دارای این نوع مدار به داخل مدار مریخ نیز کشانده می‌شوند. برخی از سیارکها حتی به داخل مدارهای زمین ، زهره و عطارد نیز نفوذ می‌کنند. یکی از این سیارکها ایکاروس نام دارد. این نام از یک شخصیت افسانه‌ای یونان گرفته شده است. این فرد به نزدیک خورشید پرواز کرد و در نتیجه بالهای مصنوعی‌اش ذوب گردید.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
سیارک ایتوکاوا

در فاصله 3/1 واحد نجومی از زمین سیارکی قرار دارد که اکنون کانون توجه جامعه علمی است. این سیارک ایتوکاوا نام دارد و میزبان فضاپیمای ژاپنی هایابوسا بوده است. به جرأت می‌توان گفت که پروژه هایابوسا یکی از مهمترین برنامه‌های فضایی است که در صورت موفقیت می‌تواند مقداری از مواد سطح سیارک ایتوکوا (25143) را در اختیار دانشمندان قرار دهد. فضاپیمای مزبور در تاریخ 19 اردیبهشت 1382 به فضا پرتاب شد و اکنون در نزدیکی سیارک ایتوکاواست.

25 نوامبر 2005 - ساعت 7:30 دقیقه بامداد به وقت ژاپن فضاپیمای هایابوسا برای مدت کوتاهی با سیارک فوق از نزدیک ملاقات کرد. این فضاپیما توانست با نهایت دقت در محلی که از قبل پیش بینی شده بود (دریای موسس) خود را با سطح سیارک مماس کند، موقعی که هایابوسا به فاصله جند متری از سطح سیارک رسید گوی فلزی تانتالیوم 5 گرمی خود را به سطح سیارک با سرعت 300 متر بر ثانیه شلیک کرد. در کسری از ثانیه (0.2) گلوله با سطح برخورد کرده و به دنبال آن مقدار قابل توجهی گرد و غبار به محیط اطراف پراکنده شد. بخشی از این مواد توسط سیستم جمع آوری تمام خود کار هایابوسا جمع آوری و وارد محفظه اصلی آن گردید.

یوشیرو کاواگوچی یکی از مسئولین عالی رتبه سازمان کاوشهای فضایی ژاپن ( JAXA) اعلام داشت که با وجود مشکلاتی که در حین مأموریت بوجود آمد و علی‌رغم قطع ارتباط فضاپیما ، عملیات نمونه برداری از سیارک به خوبی صورت گرفته است و ذرات برداشته شده از سیارک در نهایت امنیت قرار دارد. اکنون هایابوسا آماده بازگشت به زمین است و تمامی مواد جمع آوری شده به کپسول اصلی آن الحاق پیدا کرده ، به گفته مسئولین JAXA قرار است در ماه دسامبر و یا در ماه ژوئن 2007 این کپسول به زمین برسد و این کپسول نمونه‌ها در منطقه دور افتاده در حوالی جنوب استرالیا با کمک چتر نجات بر سطح زمین فرود آید.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
سیارک وستا

در سال 1807 چهارمین سیارک  توسط ستاره شناس آلمانی ویلیام اولبرس کشف شد،  اما او انتخاب نام آن را به ریاضیدان بزرگ کارل فریدریچ گاووس سپرد و او هم نام وستا را برای آن انتخاب نمود. وستا به معنی خدای قلب ها است. خدای قلب ها این روزها در تیر راس منجمان قرار گرفته چه از منجمان آماتور که به رصد آن می پردازند و موقعیت آن را در آسمان مشخص میکنند وچه منجمان حرفه ای که سعی دارند با بررسی آن به گذشته منظومه شمسی پی ببرند چرا که اطلاعات ارزشمندی در این سیارک درخشان پنهان شده سیارک وستا بزرگترین سیارک کمربند سیارک ها است «کمربندی از سیارات خرد که مابین مشتری ومریخ قراردارد » شما این سیارک که طی 6/3 سال به دور تک ستاره منظومه شمسی می گردد را گاهی اوقات که به اوج روشنایی خود می رسد را می توانید با چشم غیر مسلح نیز ببینید اکثر سیارک ها شکل سیب زمینی مانند دارند اما سیارک وستا جرمی که دارد تقریباَ حالت کروی به خود گرفته.

سپیده دم (Dawn)اولین ماموریتی است که تصمیم گرفته به سراغ وستا برود وآن را بررسی کند چند سالی است که این پرواز به تعویق افتاده و طبق برنامه ی اخیر ناسا (سازمان هوانوردی وفضا یی آمریکا) قرار است که در سال 2010 به این سیارک برسد براساس تصاویری که از هابل مخابره شده یک دهانه ی برخوردی در جنوب وستا که تقریباَ به ابعاد خود سیارک می باشد وجود دارد . واغلب شهاب سنگ هایی که با سطح زمین برخورد میکنند ناشی از همان برخورد بزرگ می باشد .

بعد از کشف این سیارک تا 38 سال هیچ سیارک جدیدی کشف نشدتا اینکه سیارک آسترا کشف گردید.در اوایل شکل گیری منظومه شمسی درون آن به حالت مذاب بوده وظاهرا" دارای هسته وپوسته می باشد.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
سیارک سرس

در اولین شب آغاز قرن نوزدهم میلادی یک اخترشناس ایتالیایی به نام جوز پای پیاستی ، جسم جدیدی میان مریخ و مشتری کشف کرد. او که در حال تهیه فهرستی از ستارگان بود، متوجه این جسم غیرعادی شد. مشاهده‌های بعدی نشان داد که مدار آن میان مریخ و مشتری است و به خوبی با اعداد بده مطابقت دارد. او این جسم را سرس نام نهاد.

قطر سرس فقط 400 کیلومتر بود و نمی‌توانست یک سیاره واقعی به شمار آید. از اینرو کاوشها ادامه یافت، اما به عوض یافتن یک سیاره واقعی ، انبوهی از سیاره‌های کوچک یا سیارکها کشف شد که بین مدار مریخ و مشتری در گردش بودند. تاکنون چندین هزار سیارک ردیابی شده و هر روز نیز تعداد جدیدی یافته می‌شود.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
سیارک هرمس

تقریبا تمامی سیاره‌های کوچک یا سیارکها ، میان مریخ و مشتری هستند، ولی تعداد اندکی از آنها تا نزدیکی‌های خورشید نیز می‌آیند. در سال 1937 میلادی (1316 شمسی) سیارک هرمس از فاصله 750000 کیلومتری زمین گذشت که تقریبا دو برابر فاصله زمین تا ماه است. اگر برخورد مستقیمی میان یک سیارک و زمین رخ دهد، ویرانی غیر قابل تصوری پیش می‌آید. احتمالا بزرگترین گودالهای روی ماه ، به سبب برخورد با سیارکها بوجود آمده‌اند.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
فیزیک سیارکها

بیشتر سیارکها توده‌هایی بی‌نظم از صخره هستند که اندازه آنها به چند کیلومتر می‌رسد. سطح آنها برآمدگی و گودالهای صخره‌ای دارد، ولی فاقد خاک و غبار است. بعضی از سیارکها به سیاهی دوده و بعضی به رنگ سرخ هستند. برخی سیارکها ممکن است در سرعتهای بالا با سایرین برخورد کرده و به قطعات کوچکتر شکسته شده باشند. تعداد کمی ممکن است به اندازه کافی از نزدیکی یک پیش سیاره عبور کرده باشند تا در یک مدار به عنوان یک قمر قرار گیرند. سایرین ممکن است فواصل دور را تجربه کرده باشند. مدار آنها ممکن است به اندازه کافی تغییر کرده باشد تا آنها را از منظومه شمسی به خارج پرتاب کند.

در نزدیکی سیارات مشتری‌گون ، ریزسیارات اغلب به‌صورت مواد یخی خواهند بود. اینها ممکن است هسته ستاره‌های دنباله‌دار را تشکیل داده باشند. این اجرام آسمانی یخ زده ممکن است سپس به توسط نیروی گرانش به درون ابر اورت (Oort cloud) هدایت شده باشند. ما بر طبق تسلسل تراکم انتظار داریم که اجرام سماوی شکل گرفته در نزدیکی سیارات مشتری‌گون یک ترکیب یخی داشته باشند.

برای نخستین بار ، سیارکی به نامگاسپرا در سال 1991 از نزدیک مورد مشاهده قرار گرفت. تا به امروز ، این سه سیارک تنها مواردی بوده‌اند که با دقت فراوان مورد بررسی قرار گرفته‌اند.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
حیات در کمربند سیارکها

ممکن است در آینده دور ، بشر با برپایی ایستگاه‌های فضایی عظیم در روی سیارکهای بزرگ ، کمربند سیارکها را به محل سکونت تبدیل کند. ایستگاه‌های فضایی باید کاملا خودکفا باشند و هزاران انسان بتوانند در هر یک از آنها زندگی کنند. موتورهای موشکی ، سیارکهای مهاجرنشین را به بخشهای گرمتر منظومه شمسی هدایت خواهند کرد. این مستعمرات می‌توانند مواد معدنی نایاب را به مردمان زمین عرضه کنند و نیز انرژی خورشید را به صورت امواج رادیویی به طرف ما گسیل سازند.





طبقه بندی: سیارک ها،  اجرام آسمانی، 
پنجشنبه 15 مرداد 1388 توسط محسن | نظرات ()
(تعداد کل صفحات:2)      1   2  


این وبلاگ با هدف افزایش اطلاعات نجومی شما تاسیس شده است امیدواریم که اطلاعات ما مورد استفاده و رضایت شما قرار گیرد . ما را از انتقادات و پیشنهادات خود بهره مند سازید . به دلیل نتایج حاصل شده از نظر سنجی سعی می کنیم تا پست ها را به گونه ای بنویسیم تا بیشتر مورد استفاده دانش آموزان عزیز قرار بگیرد .متشکریم
پست الکترونیک
تماس با مدیر
RSS
ATOM
آتشفشان ها در فضا (9)
تلسکوپ ها (20)
اسطرلاب (12)
ماده تاریک (15)
کتب نجومی (42)
کهکشان ها (32)
تاریخچه نجوم (11)
کسوف و خسوف (33)
مقالات جالب نجومی (44)
وسایل و ابزار نجومی (50)
دانشمندان علم نجوم (64)
اصطلاحات نجومی (130)
منظومه شمسی (41)
درباره علم نجوم (20)
نجوم در اسلام (43)
اجرام آسمانی (120)
دنباله دار ها (18)
سحابی ها (15)
ماهواره ها (39)
سیارک ها (15)
سیاه چاله (17)
ستارگان (31)
آموزش (115)
احسان
محسن
مهر 1391
شهریور 1391
فروردین 1389
بهمن 1388
آذر 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اندازه گیری فاصله ی زمین تا خورشید با استفاده از روش Huddle
اندازه گیری فاصله ی زمین تا خورشید با استفاده از روش Halley
کهکشان کارت ویل
نکات جالب در مورد فضا
هاله تاریک (Dark halo)
نوار راه شیری
کهکشان راه شیری
کهکشان اندروما
ناحیه ساختار مارپیچ
شبه کره بسیار عظیم
برامدگی های کهکشانی
بازو های مارپیچی
کهکشان مار پیچی ( قسمت دوم )
کهکشان های نامنظم(قسمت دوم)
ویژگی کهکشان ها
لیست آخرین مطالب